หลังจากที่พลาดการไปเดินย่าน China Town มาหลายครั้ง เนื่องจากปัจจัยด้านลมฟ้าอากาศ และทุนทรัพย์ . . . วันนี้ฤกษ์ดี . . . เราจะกินข้าวกระเพราไก่ ไข่ดาวกัน . . . ไปกันเลยเจมส์ . . . ว่าแล้วก็เอาเงินจากคุณมิยาซาว่าใส่กระเป๋าเจมส์ แล้วออกเดินทาง
ระหว่างทางก็คำนวน ถ้าเดินไปจะใช้เวลา 30 นาที ประหยัดเงินไปได้ 1.5 ยูโร . . . แต่ถ้าเดินไปกลับ ประหยัดเงินได้ 3 ยูโร ซื้อไก่ได้ 1 ชิ้นเล็ก ๆ กินไปได้ 3 วัน . . . ตัดสินใจ ไม่ซื้อตั๋ว เดินไปละกัน
พอไปถึงร้าน Chinese Super Store ก็ซื้อของมาเต็มเลย น้ำจิ้มสุกี้ น้ำปลา พริกขี้หนู เห็ดหอม ซ๊อสหอยนางรม มาม่า ฯลฯ เดินมาถึงมุมผัก . . . เออ ใบกระเพรามันหน้าตาเป็นยังไงวะ . . . ผักอันไหนก็หน้าตาเหมือนกันไปหมด . . . แล้วชาวโลกเค้าแยกออกได้ไงวะเนี่ยะ มองยังไงหน้าตามันก็เหมือนกันทุกอัน . . . โชคดี นึกภาษาอังกฤษได้ เค้าเรียกใบกระเพราว่า Sweet Basilic (โหระพา หวาน) . . . เออ ลองดู
เดินเข้าไปหาอาหมวยคนนึง . . . Est-ce que vous avez basilic sucre ? . . . มีใบโหระพาหวานมะ T_T” . . . อาหมวยทำหน้างง แล้วตอบว่า “Non” . . . มันไม่มี หรือมันไม่รู้จักวะ . . . ทำหน้าเศร้าแล้วเดินไปจ่ายเงินแต่โดยดี โดยที่ไม่มีกระเพราอยู่ในตะกร้า
พอดีเดินผ่านหน้าร้านเวียดนาม . . . ลองเข้าไปดูดีกว่า . . . ปีที่แล้วมีคุณลุงคนนึงพูดภาษาไทยได้ เค้ารู้จักใบกระเพราด้วย. . . แต่ปีนี้ลุงหายไปแล้ว . . . เอาไงดีฟะ sweet basilic คงไม่เวิร์ค . . . เดินเข้าไปในร้าน เข้าไปที่ซุ้มผัก . . . และแล้วความจริงก็ปรากฏ . . . มันอยู่ตรงนั้น . . . พระเจ้า . . . เหมือนนิยายสืบสวนสยองขวัญ . . . เมื่อคุณรู้ความจริงที่หลัง ว่าสิ่งที่คุณเชื่อว่ามันถูกต้อง จริง ๆ มันไม่ได้เป็นเช่นนั้น . . . และตอนนี้ก็เหมือนกัน . . . คุณลุงไม่ได้พูดภาษาไทยได้ . . . แต่ . . . ทุกอย่างมันเขียนอยู่อย่างเด่นชัด . . . ผมค่อย ๆ อ่านทีละตัว “B e a y K h r a P h a r o” มันเขียนว่า ใบกระเพรา ในภาษาเวียดนาม (ไม่รู้ว่าใครลอกใครมา) . . . เย้ ๆ รอดตายแล้ว
ไม่รอช้า ผมรีบหยิบ ใบกระเพราะสุดที่รักออกมาดูว่ามันหน้าตาเป็นยังไง . . . ไม่ . . . ไม่ . . . ไม่ . . . นี่มัน ต้นหอม ชัด ๆ . . . ผมไม่โง่นะ อย่ามาหลอกผม . . . ใบกระเพราที่รักของผมอยู่ที่ไหน ? เสียงนั้นสะท้อนอยู่ในหัวผม . . . ชายเวียดนามคนหนึ่ง (เข้าใจว่ามันเป็นคนจัดร้าน) เดินเข้ามาหาผม เนื่องจากเห็นผมทำหน้าเศร้า อยู่กับผักของเค้า . . . อาจจะคิดว่าผมสงสารต้นหอม ที่ถูกเอามาแพ๊คอย่างนี้ . . . ผมหันไปแล้วถามเค้าว่า “Est-ce que vous avez le beay khra pharo” . . . แล้วคำตอบที่ได้ยินก็ทำให้ผมเข้าใน Non, Il n’y a plus (หมดแล้วเฟ้ย). . . ผมได้แต่บอกว่า “Merci” แล้วเดินจากไป . . . ตามทาง . . . ของผม . . . กลับบ้าน . . . ต้มมาม่ากิน
March 31st, 2007
วันนี้ฝนตกตั้งแต่เช้า . . . อากาศที่ลียงช่วงนี้ค่อนข้างแย่ (จริง ๆ แย่ทั้งฝรั่งเศส หรืออาจจะแย่ทั้งโลก) . . . ไปนั่งอ่านหนังสือที่มหาลัย และว่าจะแวะไปละหมาดวันศุกร์ตอนบ่าย . . . เดินออกจากตึกไป พร้อมกับร่มอันใหม่ . . . พึ่งเอามาจากเมืองไทย . . . เดินไปได้ไม่ถึง 10 ก้าว . . . ลมพัด ร่ม พัง ยับเยิน . . . เหมือนโดนสิบล้อทับมา
กลับมาที่ห้องแล้วบอกเพื่อนว่า “มะไปละหว่ะ ลมแรงเกิน มึงลองออกไปดิ” สุดท้ายทั้งห้องแล๊บ ไม่มีใครได้ออกไปละหมาดวันศุกร์ . . . วันนี้รู้สึกว่าชาวฝรั่งเศสจะทำงานช้าเป็นพิเศษ . . . ซึ่งปกติก็ช้าอยู่แล้ว
นัด Professor เพื่อจะ present งาน . . . กว่าจะนัดกันได้ลงตัว วันที่ 10 เมษายน . . . ทำไมมันยากเย็นงี๊วะ จะ present งานทั้งที
และแล้วก็หมดไปอีก 1 อาทิตย์ . . . (T)hanks (G)od (I)t’s Friday . . . คิดแล้วอยากกินไก่ทอดร้านนี้ . . . เหมือนตอนอยู่อเมกา T_T”
March 30th, 2007
วันนี้ฝันว่าตื่นแต่เช้าตรู่ไปมหาลัย . . . นั่งทำงาน . . . มีความสุข - ตื่นมา จ๊ากกกก สายแว้วววว - โยนฮ๊อตดอก พร้อมเครป เข้าไมโครเวฟ กินด้วยความรวดเร็ว . . . อาบน้ำไปมหาลัย เพราะนัด Proffesor ไว้ . . . ที่ไหนได้ อาจารย์มะอยู่ มาหาตอนเย็น ๆ อีกทีละกันนะ !
เลยนั่งทำงาน . . . วันนี้เพื่อนหญิงคนนึงในห้อง Lab เกิดอาการอะไรไม่รู้(สงสัยประจำเดือนมา) บ่นขึ้นมาว่าแสบตาจัง แสงในห้องนี้เยอะเกินไป ก็เลยลุกขึ้นมาพูดกลางห้อง ว่า”ฉันจะประท้วงให้วิทยาลัยเปลี่ยนผ้าม่านใหม่ เพราะผ้าม่านเดิมทำจากกระดาษ และเป็นสีขาว ทำให้แสบตา แล้วฉันก็แพ้กระดาษพวกนี้ด้วย !!! ใครจะร่วมกับฉันบ้าง” . . . เออ เอากะมันดิ อยู่เมืองไทยโดนเตะไปแล้ว แพ้กระดาษ แถมแดดแรงไป . . . อยากจะบอกเค้าว่า “ไปหาแว่นกันแดด หรือไม่ก็เอากระดาษมาแปะกระจกไป๊!!!” . . . ซักพักมันก็นั่งร่าง ๆ เขียนจดหมาย . . . แล้วเดินมาถามว่า “Dorn! Vous etre avec moi ?(เธอจะอยู่ข้างฉันมั๊ย)” เออ กรูก็อยู่ข้างมรึงนะ แต่เปลี่ยนผ้าม่านใหม่เนี่ยะนะ จะดีเหรอ . . . แล้วเธอก็หยิบปากกาขึ้นมาแล้วบอกว่าเซ็นต์ตรงนี้ . . . T_T” . . . เซ็นต์ก็เซ็นต์ครับ(ใจอ่อนประจำ) . . . แล้วก็ส่ง e-mail ถึงอธิการและผู้อำนวยการอย่างทันทีทันใด . . . นี่หล่ะวิธีชาวฝรั่งเศส . . . มะเคยพอใจอะไรเลย
Ps. มี Economist คนนึงเคยเชียนไว้ว่า ถ้าให้วัว 2 ตัวกับคนแต่ละประเทศผลจะแตกต่างกัน . . . แต่ว่าจำได้ไม่หมด มั่ว ๆ ไป ลองอ่านละกันนะครับ
Japan: ประเทศญี่ปุ่นจะพยายามทำวัว 2 ตัวให้มีขนาดเล็กที่สุดในโลก !!!
USA: จะเกิดวัวอีก 2 ตัวที่มี DNA เหมือนวัว 2 ตัวแรกทุกประการ โดยการวิธีการ Cloning และประกาศว่าเป็นความสำเร็จก้าวใหม่ของมนุษยชาติ พร้อมทั้งจดสิทธิบัตร และ เปิดเว็บไซด์เพื่อให้เข้าชมวัวตลอด 24 ชั่วโมง
Iraq: ชาวอิรักจะออกมาบอกว่า เค้ามีวัวแค่ 2 ตัว แต่สหรัฐก็จะไม่เชื่อ แล้วส่งทหารเข้าไปจำนวน 50,000 นายเพื่อค้นหาวัวอีก 100,000 ตัวที่เหลือในอิรัก
Korea: รัฐบาลจะคิดว่า วัว 2 ตัวนี้หลบนี้มาจากเกาหลีเหนือ แล้วจับมันไปขังไว้ โดยที่ไม่มีใครได้เห็นวัว 2 ตัวนี้อีกต่อไป
Singapore: บริษัทแห่งหนึ่งในสิงคโปรจะติดต่อไปยังทุกประเทศว่า เรามีวัวที่ดีที่สุดจำนวน 1,000 ตัว และจะขายให้ผู้ที่ให้ราคาสูงที่สุด และติดต่อซื้อวัวจากประเทศอื่นทันทีที่ได้รับการสั่งซื้อ
Swiss: จะมีวัว 2 ตัว อยู่ในคอกที่สวยที่สุด ระบบรักษาความปลอดภัยที่ดี่ที่สุด แต่ไม่มีเงินจ้างคนมาเลี้ยงวัว 2 ตัวนี้ได้
France: ประชาชนจะมีวัว 2 ตัว . . . แต่ทันใดนั้นก็จะมีคนลุกขึ้นมาเรียกร้อง ว่าให้รัฐบาลยอมมอบวัวตัวที่ 3 ซี่งเป็นสิทธิอันชอบธรรมของประชาชน ซึ่งสมควรจะได้รับ แล้วทุกคนก็จะเรียกร้องวัวตัวที่ 3
Thailand: วันนี้จะกินแกงอะไรดี +_+ (หรืออีกแบบนึง) นายกจะออกมาบอกว่า เรามีวัวทั้งหมด 20,000 ตัว โดยที่นำวัวทั้ง 2 ตัวไปแปรสภาพเข้าตลาดหุ้น ซึ่งให้เหตุผลว่าจะทำให้วัวมีประสิทธิภาพดีขึ้น ให้นมได้มากขึ้น นักวิเคราะห์หุ้นจะบอกว่าวัวทั้ง 20,000 จะออกลูกและให้นม ซึ่งจะนำมาซึ่งผลกำไรมหาศาลในไม่ช้า ราคาวัวในตลาดหุ้นจะพุ่งสูงขึ้น 300% จากนั้น จะขายวัวในราคาต้นทุนให้กับบริษัทของตน ซึ่งเปิดในต่างประเทศในราคา 1 บาท โดยไม่เสียภาษี . . . จากนั้นรัฐบาลชุดใหม่ก็จะบอกว่า เรามีวัวเหลือแค่ 2 ตัว และห้ามผู้ใดพูดคำว่า”วัว” . . . เราจะนำวัวที่เหลือกลับมาให้เร็วที่สุด . . . ตอนนี้ทุกฝ่ายกำลังเร่งหาหลักฐานว่าวัวที่เหลืออยู่ที่ไหน . . . ซึ่งเราจะได้รับคำตอบในไม่ช้า และประชาชนจะได้รับวัวทั้งหมดคืน . . . จากนั้นรัฐบาลก็จะก็จะนั่งดูวัว 2 ตัวเล็มหญ้าแล้วยิ้มอย่างมีความสุข . . . (เฮ้ออออ มั่วจบได้อยู่) . . . แล้วมันจะไปรอดมั๊ยวะเนี่ยะประเทศทวย
March 28th, 2007
วันนี้อาหารหมดตู้เย็นแล้ว ก่อนกลับมหาลัยเลยต้องแวะเข้าไปที่โอชอง ซึ่งต้องนั่งรถออกไปจากตัวเมืองพอสมควรทีเดียว. . . ถึงแม้ว่าจะดึกและหนาวเหน็บซักเพียงใด . . . โอชองเป็นห้างสำหรับชาวฝรั่งเศสที่มีฐานะต่ำถึงปานกลาง . . . จึงเหมาะกับกระเหรี่ยงอย่างเรา . . . เนื่องจากราคาของในห้างจะถูก และมักจะไม่ขายของดีราคาแพงเหมือนห้างคาร์ฟูร์ . . . ซึ่งโดยปกติชาวฝรั่งเศสที่พอมีฐานะจะไปเดินเลือกซื้อของที่คาร์ฟูร์ ด้วยเหตุที่ว่าข้าวของเครื่องใช้ หรืออาหารสด มีคุณภาพดีกว่า สามารถอยู่ได้นานกว่า ถึงแม้ราคาจะสูงกว่าก็ตาม . . . แต่ถ้าจะซื้อของดีราคาแพงจริง ๆ แล้ว . . . ต้องไปซื้อที่ตลาด ซึ่งผิดกับบ้านเรา ของในตลาดตอนเช้าจะเป็นของสด ใหม่ จากฟาร์ม และมีราคาสูงกว่าในคาร์ฟูร์ . . . นอกจากไปตอนตลาดวาย ก็จะเหลือของใกล้ ๆ เน่าขายให้เราเอาไปคัดเอง ในราคถูกเหมือนได้เปล่า
และวันนี้ก็เช่นเคยซื้อของล้นตะกร้า . . . แต่ลืมไปว่าที่นี่มันไม่ให้ถุง . . . เลยต้องยัดของทั้งหมดลงกระเป๋าเป้ แล้วแบกกระเป๋ากลับบ้าน อย่างเหน็ดเหนื่อย . . . มะเอาแล้ว วันหลังซื้อคาร์ฟูร์แถวบ้านดีกว่า . . . ไกลฉิบ
March 27th, 2007
เมื่อวานมีการเปลี่ยนเวลา daylight saving time . . . +1 . . . วันนี้ทำให้การตื่นนอนตอน 8:00 ยากเป็นพิเศษ เพราะว่าจริง ๆ แล้วมันคือ 7:00 เอง . . . ฮ้าวว ง่วงจริง ๆ . . . หลับต่ออีกนิดดีกว่า . . . (หลับไป 1 อึดใจ) . . . เย้ย 9:00 แล้ว . . . ตื่นมานั่งทำงานก๊อก ๆ แก๊ก ๆ . . . เปิดหนังสืออ่าน . . . หลับต่อ . . . เหมือนช้างโดนยิงยาสลบ . . . (หลับไป 1 อึดใจ) . . . 10:30 . . . หาข้าวเช้ากินดีกว่า
วันนี้คงเข้ามหาลัยไม่ทันแล้ว . . . พรุ่งนี้จะเริ่มทำงานจริง ๆ จัง ๆ ละ . . . My life will start tomorrow. OK?
March 26th, 2007