(2008-11-08) Festival Cinémas et Cultures d’Asie

November 8th, 2008

วันนี้มีนัดกับ Kathy ตอนสองทุ่มสิบห้าเพื่อจะไปเป็นล่ามจำเป็น . . . ภาษาใช่ว่าจะได้ แต่พอดีว่าเป็นคนไทยคนเดียวที่ Kathy รู้จักเค้าก็เลยขอให้ไปมั่ว ๆ ด้วยกัน . . . เอาวะ อย่างมากก็แปลเป็นภาษาอังกฤษแล้วให้เค้าแปลเป็นฝรั่งเศสอีกที . . . ส่วนหนังที่จะฉายวันนี้คือเรื่อง Bangkok Time ชื่อไทยว่า “ดึกแล้วคุณขา” ของพี่ สันติ แต้พานิช . . . วันนี้จะได้เจอตัวเป็น ๆ แล้ว ดีใจจริง ๆ . . . ระหว่างยืนรออยู่หน้าโรงหนัง เจอน้องคนไทยกลุ่มหนึ่งที่พึ่งมาที่ลียง ปรากฏว่า มีหนังสั้นของน้องคนหนึ่งชื่อน้อง อาร์ต ร่วมฉายด้วย . . . แล้วก็ได้รู้ว่าคูณสันติไม่ได้มา . . . เซ็งเล็กน้อย แต่ก็ไม่เป็นไร . . . ยังไงก็ช่วยน้อง อาร์ต เค้าแปลก็ละกัน

หนังรอบก่อนเลิกเลทไปประมาณ 30 นาที . . . ทำให้เราเข้าโรงหนังช้าไปอีกเล็กน้อย . . . หนังเริ่มฉายด้วยเรื่อง Bangkok Time . . . ตั้งใจดูมาก (กัวไม่รู้เรื่อง เลยพยายามคิดตลอดเวลา) . . . หลังจากที่พยายามดูหนังสั้นแนวนี้มาแล้วรอบนึง แล้วไม่เข้าใจอะไรเลย . . . นอกจากนี้ยังทำการบ้านไปเล็กน้อย โดยการอ่านวิจารณ์หนัง พร้อมกับ เนื้อเรื่องย่อไปเล็กน้อยเผื่อว่าจำเป็นต้องแปล . . . ผ่านไป 10 นาที . . . ยังไม่เข้าใจอะไรเลย ผู้หญิง โทรศัพท์ เครื่องบิน . . . ซักพักเริ่มมีอนันดาเข้ามา คิดว่าจะช่วยให้เรื่องเข้าใจง่ายขึ้น . . . เปล่าแต่ไม่ช่วยอะไรเลย . . . โรงทั้งโรงเงียบกริบ . . . หรือว่าทุกคนเข้าใจ . . . ในหัวพยายามคิดด้วย Logic ต่าง ๆ นา ๆ . . . อะไร ทำไม เพราะอะไร จะสื่ออะไรในภาพเหล่านี้ . . . สุดท้าย . . . จบครับ จบไปแล้ว . . . ในโรงเปิดไฟ คนเงียบกริบ หันไปยิ้มให้ Kathy . . . . Kathy ยิ้มตอบ . . . แต่ไม่พูดอะไร

โดยไม่ปล่อยให้เปิดการซักถาม ผู้จัดงานฉายหนังของน้องอาร์ตต่อทันที . . . ชื่อเรื่อง Endless Rhyme ชื่อไทยจำไม่ได้แล้ว กำกับโดย Tanatchai Bandasak(หรือน้องอาร์ต) . . . น้องเค้าอธิบายให้พู้ชมฟังว่า เค้าทำหนังเรื่องนี้ก่อนมาเรียนที่ลียง . . . ตอนนี้น้องเค้าอยู่ลียงมา 6 เดือนแล้ว . . . ผมกะว่าหนังน้องอาร์ตนี่ต้องเข้าใจง่ายขึ้น เพราะน้องเค้าคงไม่ Art เท่าไหร่ . . . เท่าที่คุยกันยังคุยกันรู้เรื่อง . . . แต่ที่ไหนได้ . . . หนังเริ่มจากเหตุการณ์ที่ผ่านไปช้า ๆ ช่วงเวลากลางคืน มืด ๆ พร้อมกับเพลงกล่อมเด็ก ชวนให้หลับอย่างยิ่ง . . . ผ่านไป 10 นาที . . . อารมณ์เดียวกันกับเมื่อกี๊เลยเว๊ย อะไร คนเข้านอน . . . แม่กล่อมลูก . . . คนรอรถบัส . . . รสบัสมาแล้ว . . . ไม่ขึ้นหลับต่อ . . . ใบไม้ร่วง . . . ปลาว่ายน้ำ . . . รถบัสออกไป . . . คุณลุงขับซาเล้ง . . . จบ ทั้งหมดใช้เวลาประมาณ 30 นาที

อ้าวเฮ่ย . . . ดูเหมือนน้องจะ art กว่าพี่สันติอีกนะเนี่ยะ . . . เสร็จแล้วไฟเปิด . . . คนเริ่มจะเดินออก . . . คนจัดงานรีบบอกว่ามีใครอยากถามอะไรมั๊ย . . . เท่านั้นหล่ะ คนเริ่มหยุดเดิน คำถามเริ่มทะยอยมา . . . ผมก็แปลได้มั่งไม่ได้หลาย . . . น้องเค้าบอกว่าหนังเืรื่อง Bangkok time มี concept คือความเหงา . . . อันนี้ผมก็พอรู้อยู่แล้ว แต่ผมพยายามใส่ feeling เหงาไป ทำไมผมถึงไม่เข้าใจวะ . . . ส่วนเรื่องที่น้องเค้าทำ เค้าบอกว่า จะสื่อเรื่อง การมีชีวิต กับ ความตาย โดยตอนที่น้องเค้าทำเนี่ยะ เค้าคิดว่าการตายแล้วต้องเกิดใหม่เนี่ยะ มันเป็นเรื่องที่น่าเศร้า เค้าไม่อยากเกิดอีกแล้ว . . . เฮ่ย คิดได้ไงวะเนี่ยะ . . . น้องโครตอาร์ตเลย สมแล้วชื่ออาร์ต . . . แต่ประโยคนี้ตอบทุกคำถามในหัวของผมเลย . . . สรุปแล้วผมชอบ idea น้องเ้ค้านะ เจ๋งดี . . .  ถ้าเรียนหนังจากฝรั่งเศสจบ กลับไป น้องเค้าต้องเป็นคนทำหนังที่เก่งคนนึงเลยล่ะ . . . จากนั้นก็มีอีกหลายคำถาม กว่าจะได้กลับบ้านเล่นเอาเกือบ ห้าทุ่มครึ่ง

ระหว่างทางเดินกลับบ้านกะ Kathy . . . ก็เลยแลกเปลี่ยน idea เกี่ยวกับหนังที่ดูไปสองเรื่อง บอกเค้าไปตามตรงว่าตอนแรกผมไม่รู้เรื่องอะไรเลย หลัง ๆ รู้เรื่องมาอีกนิดหน่อย แต่ผมชอบ james bond 007 มากกว่านะ ฮ่า ๆ ๆ  . . . แต่พอได้แลกเปลี่ยนความคิดเกี่ยวกับแต่ละฉาก Message ที่ซ่อนอยู่ข้างใน ทำให้ผมได้มุมมองใหม่ ๆ อีกมากมาย . . . เสน่ห์ของหนังสั้นอาร์ตมันอยู่ตอนที่หนังจบแล้วนี่เอง . . . เราคุยกันเรื่องหนังกันอีกเืกือบชั่วโมงจนกระทั่งรถ Tram มา แล้วแยกย้ายกันกลับบ้าน

Entry Filed under: My Diary