(2008-02-15) My Rabbits come from B-612

February 15th, 2008

     หลังจากวันวาเลนไทน์มาหนึ่งวัน ขอเขียนเรื่องเกี่ยวกับความรักอีกซักหน่อย ถึงแม้ว่าเรื่องราวความรักวันนี้มันจะออกปนเศร้า ๆ อยู่บ้าง ต้องขออภัยด้วย แต่ถ้าไม่เขียนเรื่องนี้ แต่ถ้าไม่เขียน ผมคงรู้สึกเสียใจที่ไม่ได้กล่าวอะไรกับเพื่อนผมซักเล็กน้อย . . . เรื่องมันมีอยู่ว่า ที่บ้านเลี้ยงกระต่ายไว้สองตัว (จริง ๆ เคยมีเยอะมาก) ตัวหนึ่งสีขาว ส่วนอีกตัวหนึ่งสีน้ำตาล . . . กระต่ายทั้งสองตัวเกิดมาในบ้าน โตในบ้าน ก่อนจะถูกคุณพ่ออัปเปหิ ออกไปนอกบ้านเพราะมันกัดสาย UBC . . . ก่อนจะลืมกระต่ายสองตัวนี้ชื่อ “ไอ้แดน” และ “ไอ้บีม” ตาม concept ของคุณแม่ เนื่องจากไอ้ตัวหนึงมันขาว และอีกตัวมันดำ

เวลาผ่านไป ผมคิดว่ามันลืมตัวมันเองว่ามันเป็นกระต่าย มันอาจจะเข้าใจว่าตัวมันเองเป็นหมาก็ได้. . . เพราะทุกวันพวกมันทั้งสองตัวก็จะวิ่งไปส่งทุกคนตั้งแต่หน้าบ้านถึงที่จอดรถ . . . ทีละคน ๆ จนกระทั่งผมเป็นคนท้ายสุด เพราะออกบ้านไม่ค่อยเป็นเวลา . . . พอผมนั่งลงบนเบาะรถแล้ว ก็เื้อื้อมมือไปลูบหัวมัน 1 ที . . . บางทีมันก็ให้ลูบ บางทีมันก็ไม่ยอม เป็นกระต่ายที่เอาแต่ใจพอสมควร . . . และเมื่อทุกคนกลับบ้าน มันก็จะทำเช่นเดิม ก็คือวิ่งมารับที่รถ และวิ่งไปส่งถึงหน้าบ้าน . . . บางทีพวกมันก็ได้อาหารกระต่าย ในกระป๋องปี๊ปหน้าบ้านเป็นการตอบแทน . . . ด้วยประการฉะนี้ ผมจึงไม่แน่ใจว่ามันรู้ตัวเองว่ามันเป็นกระต่าย

และแล้ววันที่ไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้นก็มาถึง . . .  คุณแม่ขับรถออกไปตลาดตามปกติ . . .ไอ้บีม (กระต่ายขาว) ก็นอนใต้รถแม่เป็นปกติ . . . แต่สิ่งที่ไม่ปกติก็คือ มันคงจะง่วงนอนมาก หรือไม่ก็แ่ก่มาก จนไม่ได้ยินเสียแม่สตาร์ทรถ . . . ความรู้สึกสุดท้ายของมันก็คือ ยางของรถเฟียตสีเหลืองที่มันใช้ซุกตัวนอนทุกวัน ค่อย ๆ วิ่งผ่านบนตัวมันไป . . . ผมไม่รู้ว่ามันเจ็บหรือเปล่า . . . แต่แม่บอกว่า มันหายใจอีก 3 ครั้ง แล้วก็นิ่งไปเลย . . . ผมเลยคิดว่ามันคงไม่เจ็บปวดนานเท่าไหร่ (โชคดีของมัน) . . . เหตุการณ์นั้นทำให้เราเศร้ากันไปทุกคน . . . ทั้งที่กระต่ายบ้านผมโดนหมาคาบไปก็เยอะ ขุดหลุมแล้วหายไปก็เยอะ ตายตั้งแต่เด็กก็เยอะ . . . แต่มันมีสิ่งหนึ่งที่ต่ายกันระหว่างกระต่ายสองตัวนี้ และกระต่ายพวกนั้น . . . บางทีมันอาจจะเป็นสิ่งนั้น . . . สิ่งที่เจ้าชายน้อยเคยสอนผมและทุกคนไว้ . . . สิ่งนั้น สิ่งที่มองไม่เห็นได้ด้วยตา แต่มองเห็นได้ด้วยใจ . . . ตอนนี้ผมเข้าใจแล้วว่า เจ้าชายน้อยคิดถึงดอกกุหลาบบนดาว B-612 อย่างไร

Entry Filed under: My Diary

2 Comments Add your own

  • 1. เหวิน  |  February 17th, 2008 at 20:51

    ก็ว่าสันนี้เหวินไม่เห็น แพะ เอ้ย กระต่ายหูตูบของพี่ดอน เศร้าจังเลยอ่ะ คราวหลังก้มดูที่ท้องรถก่อนออกรถนะ เหวินทำเป็นประจำเลยหลังจากที่ชิงๆทับแมวตายไปหนึ่งตัวตอนที่มันกำลังนอนกินนมแม่อยู่ใต้รถ พูดแล้วเศร้าเจงๆเรย

  • 2. Murcury  |  February 25th, 2008 at 9:16

    เศร้าจังค่ะ

    - -’

Leave a Comment

Required

Required, hidden

Some HTML allowed:
<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


Calendar

January 2009
S M T W T F S
« Nov    
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031

Most Recent Posts