(2006-10-28) CECF

October 28th, 2006

     ตั้งนาฬิกาปลุกตั้งแต่ 8 โมงเช้า ไม่มีใครตื่นซักคน ตื่นมาอีกทีก็ 9 โมงแล้ว ตั้งใจจะไปงานกวางเจาแฟร์ตั้งแต่เช้าซะหน่อย . . . เดินออกไปนอกโรงแรมได้หน่อยนึงก็หากาแฟกิน เดินไปได้อีกซัก 50 เมตรก็แวะหาข้าวเช้ากิน . . . กองทัพต้องเดินด้วยท้องเป็นหลัก ฮ่า ๆ ๆ . . . นั่งรถไฟฟ้าใต้ดินของกวางเจา หน้าตาเหมือนของไทยเด๊ะเลย ไม่รู้ว่าใครลอกใครมา . . . สงสัยว่าบริษัทรับเหมาสร้างบริษัทเดียวกัน . . . กว่าจะไปถึงงานแฟร์เล่นไปเกือบ 11 โมง แถมยังต้องไปถ่ายรูปเพื่อทำบัตรเข้างาน ขั้นตอนเหมือนการทำ VISA เลย กรอกข้อมูล ทำบัตรผ่าน จ่ายเงินอีก 100 หยวน แพงจริง ๆ
     เข้าไปถึงงาน CECF (Chinese Export Commodities Fair) ได้ก็เกือบเที่ยงแล้ว รีบ ๆ เดินดูของ Hall นี่มันใหญ่จริง ๆ เท่ห์มาก ๆ . . . บริษัทที่เอาของมาแสดงก็มากมายก่ายกอง . . . เดิน ๆ ดูชักท้อใจ มันมีของขายทุกอย่างไม่รู้จะเอาอะไรมาขายมันดี . . . เดินจนถึงห้าโมงเย็น ยังไม่ทั่วเลย ต้องมีเวลาซัก 2-3 วันถึงจะเดินได้ทั่วนะเนี่ยะ . . . งานนี้รู้สึกว่าแขกเยอะจริง ๆ แล้วคนขายก็สนใจแต่แขกด้วย เพราะว่าพวกนี้มาซื้อจริง ๆ . . . เหมือนพวกคนจีนจะรู้ว่าพวกเราแค่มาดูงาน . . . เดินไปซักพักเริ่มเกิดไอเดียขายของ . . . เพราะเจ้าของร้านน่ารัก เอ๊ย ไม่ใช่ เพราะเค้าให้ดอกไม้เรามาหนึ่งดอก เลยคิดกันเล่น ๆ ว่า ของอย่างนี้น่าจะเอาไปลองขายที่บ้านเราได้นะเนี่ยะ . . . กลับไปแล้วลองสั่งมาขายเล่นดีกว่า
     เสร็จแล้วไปแวะไปที่บ้านญาติคุณธานี เป็นอาม่ากับอาเจ้ เค้าเลยชวนไปกินข้าวกันที่ร้านแถว ๆ บ้าน . . . ร้านหรูมาก ๆ เค้าบอกว่าคนจีนถ้าเจอหน้ากันต้องไปกินข้าว . . . ผมก็นั่งกินได้อยู่ 2-3 อย่างเพราะนอกนั้นเป็นหมูหมดเลย . . . นั่งกินแล้วทำให้นึกถึง “อาม่า” เพราะพูดจีนแต้จิ๋วเหมือน ๆ กัน สำเนียงคล้าย ๆ กัน . . . อาม่าเค้าสงสัยว่าทำไมหน้าเราไม่เหมือนคนจีน . . . เราก็เลยบอกอาม่าไปว่า “อาปาตึ่งนั้งเกี้ย อาแหมะเข็กเกี้ย” อาม่าเลยหัวเราะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า “ลื้อพูดจีนได้นี่” . . . คิดในใจได้แค่นี้หล่ะครับ . . . อาม่าเลยถามว่าพูดไรได้อีกมั่ง . . . ก็บอกไปว่า “เจี่ยะจุ้ย เจี่ยะม้วย เจี่ยะปึ่ง จั่กเอ็ก แล้วก็เหล่าเต้ง” นอกนี้ก็เป็นคำด่า T_T”~ (ลื้อซี้ซั้วต่า) . . . แค่นี้หล่ะครับ . . . อาม่าก็หัวเราะ . . . เราก็นึกในใจ(รู้งี๊เมื่อก่อนตอนอาม่าสอนตั้งใจเรียนซะก็ดี) . . . อาม่าเลยถามชื่อจีน . . . เลยบอกไปอย่างอาย ๆ ว่า “เป๋งเฮง” คับอาม่า . . . ก่อนกลับอาเจ้พาขับรถไปเดินเล่นริมแม่น้ำก่อนจะกลับมาถึงโรงแรม . . . เฮ้อ . . . รู้สึกว่าวันนี้ภาษาในสมองเริ่มตีกัน อาเจ๊ถามว่า “ลื้อเจี่ยห้อบ่วย” เราก็ตอบไปอย่างทันควัน “Oui, C’est Bon …. C’est Bon” อาเจ้ทำหน้างง เลยรีบแก้ไปว่า “หอเจี๊ยะ หอเจี๊ยะ” . . . เวรกรรม ถามภาษาจีน ดันตอบภาษาฝรั่งเศสซะนี่!!!
PS. ภาษาจีนกลางวันนี้ขอเสนอคำว่า “ลู่” แปลว่าถนน ส่วนจีนแต้จิ๋วไม่ต้องสอนแล้ว วันนี้ได้ไปหลายคำ เหอะ ๆ

Entry Filed under: My Diary