(2006-07-15) Am-Pha-Wa

July 15th, 2006

     ได้กลับมาเหยียบแผ่นดินไทยแล้วดีใจจังเลย กลับมาถึงเพื่อน ๆ ที่น่ารักทุกคนก็จัด TRIP ตะลอนทัวร์กันอีกแล้ว คราวนี้เราจะออกเดินทางไปที่ตลาดน้ำอัมพวากัน . . . ออกจากกรุงเทพแต่เช้ามืด เพื่อที่เราจะได้มีเวลาท่องเที่ยวนาน ๆ หน่อย . . . พอไปถึงอนุสาวรีย์ เพื่อนเปิ้ล ก็บอกว่ารถคันนี้หล่ะ สมุทรสาคร ขึ้นเลย ๆ หลักจากที่เจรจากับคนขับรถตู้อยู่นานสองนาน . . .ก็ได้ความว่า ให้ลงตรงตลาดแล้วต่อรถเข้าไป รับรองไม่หลงแน่นอน ชัวร์ ๆ . . . พวกเราก็ขึ้นรถมาด้วยความมั่นใจ แล้วก็มาต่อรถที่ตลาด (ทุกอย่างดูเหมือนจะง่ายจนเกินไป) . . . พอรถสองแถวจอดให้ลงที่หน้าวัดใหญ่ บ้านบ่อ จังหวัดสมุทรสาคร . . . เราก็พบกับความจริงว่า จุดมุ่งหมายของเราอยู่จังหวัดสมุทรสงคราม (ผลของการไม่ตั้งใจเรียนวิชาสังคมศึกษาตอน ม.3) . . . และแล้วทริปนี้ก็ไม่ง่ายเหมือนที่คิดไว้ซะแล้ว . . . แบกกระเป๋าเป้กันออกมาหารถไปสมุทรสงครามที่ทางหลวง กะว่าจะโบกรถชาวบ้านไป พอดีชาวบ้านแถวนั้นบอกว่า น้องนั่งรถเมล์ไปก็ได้ . . . สุดท้ายเราก็หารถเมล์วิ่งไปตลาดกลางสมุทรสงครามได้ . . . ลุง Tuk Tuk ใจดีก็พูดกับเราอย่างอ้อมแอ้มว่า จะไปตลาดน้ำห้าสิบบาท ได้ยินอย่างนั้นเราก็ดีใจกระโดดขึ้นรถไปเลย เพราะราคากลางที่เคยถามมา 80 บาท . . . แกก็ขับรถด้วยความเร็วคงที่ 20 กิโลเมตรต่อชั่วโมงตลอดการเดินทาง . . . กะว่าจะลงไปช่วยลุงแกเข็นอยู่เหมือนกัน แต่เกรงใจแก . . . นั่งไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ แต่รู้สึกว่าเหมือนนั่งรถข้ามจังหวัดเลย ทำไมมันไกลอย่างนี้ . . . แล้วเราก็เริ่มวิตกกันว่า ไอ่ห้าสิบบาท เมื่อกี๊ แกคงจะบอกว่า ร้อยห้าสิบบาท แต่แกคงพูดคำว่า”ร้อย”เบา ๆ . . . เจรจากันว่าจะต่อลุงแกเหลือซัก 100 นึง จะได้สมน้ำสมเนื้อหน่อย พอถึงที่หมาย แกก็ลดความเร็วลงอย่างช้า ๆ แล้วแกก็พุ่งชนต้นหมากด้วยความเร็ว 1 กิโลเมตรต่อชั่วโมง . . . โครมมมมมม . . . หลอดไฟหน้าแตก กันชนหน้ายุบ . . . สุดท้ายไม่มีใครกล้าต่อราคาแก . . . เอาวะ 150 ก็ 150 ถือว่าช่วยแกซ่อมรถ!!!

     หลังจากนั้นเราก็ไปหาเรือหางยาวพาล่องแม่น้ำแม่กลอง . . . พาไปเที่ยวแหล่งท่องเที่ยวน่าสนใจมากมาย เช่น อุทยานแห่งชาติ ร.2 และวัดต่าง ๆ ริมสองฝั่งแม่น้ำแม่กลอง ทำให้รู้สึกว่าในเมืองไทยมีอะไรที่เรายังไม่เคยได้ไป และได้เห็นอีกหลายอย่าง ซึ่งสวยงามกว่าประเทศในยุโรปตั้งเยอะ . . . ตอนเย็นเราก็แวะไปเที่ยวตลาดน้ำอัมพวากันต่อ . . . เป็นตลาดน้ำที่มีชีวิตชีวามาก ๆ คนเดินกันขวักไขว่ บ้านเรือนยังคงเป็นแบบเดิม ๆ อยู่ถึงแม้จำปรับปรุงเป็นแบบ Home Stay แต่ก็ยังคงอนุรักษ์รูปแบบเดิม ๆ ไว้ . . . ที่สำคัญขนมไทย และอาหารที่นี่อร่อยมาก ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ขอยืนยัน . . . กินกันเสียจนพุงกาง ก่อนที่จะไปนั่งเรือชมหิ่งห้อยในคลอง . . . ถึงแม้จะไม่มีเวลาได้ดูหิ่งห้อยมากเท่าไหร่ แต่ก็เห็นหิ่งห้อยเกาะเต็มต้นลำภู . . . เหมือนกับเค้าเอาไฟมาประดับตอนวันคริสต์มาส เป็นภาพที่น่าประทับใจจริง ๆ เสียดายที่ไม่สามารถถ่ายรูปมาได้ เพราะเรือมันวิ่ง และแสงมันน้อย เอาไว้คราวหน้าจะหาขาตั้งกล้องไปถ่ายมาให้ดูนะครับ ตอนนี้แวะเข้าไปดูใน Gallery ก็แล้วกันนะครับ

Entry Filed under: My Diary